ഫുട്ബോൾ വെറുമൊരു കളിയല്ല, ചിലർക്കത് ജനിച്ച മണ്ണിലെ ചോരമണക്കുന്ന ഓർമ്മകളിൽ നിന്നുള്ള മോചനമാണ്; മറ്റു ചിലർക്ക് അത് തങ്ങളെ മാറ്റിനിർത്തിയ ലോകത്തോടുള്ള മധുരപ്രതികാരമാണ്. ഇന്ന് രാത്രി അറ്റ്ലാന്റ സ്റ്റേഡിയത്തിൽ ഇംഗ്ലണ്ടിനെതിരെയുള്ള റൗണ്ട് ഓഫ് 32 പോരാട്ടത്തിൽ ഡെമോക്രാറ്റിക് റിപ്പബ്ലിക് ഓഫ് കോംഗോ ഒന്നിനെതിരെ രണ്ട് ഗോളുകൾക്ക് പരാജയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകാം. എന്നാൽ, കളി തോറ്റിട്ടും ലോകമെമ്പടുമുള്ള ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ഫുട്ബോൾ പ്രേമികളുടെ ഹൃദയം കീഴടക്കിയാണ് ആഫ്രിക്കൻ കരുത്തരായ ‘ലെയോപാർഡ്സ്’ കളം വിട്ടത്. വംശീയമായ അവഗണനകളെയും, ആഭ്യന്തര യുദ്ധത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തെയും അതിജീവിച്ച് അവർ ലോകകപ്പ് വേദി വരെ എത്തിയ കഥ ഏത് സിനിമയെയും വെല്ലുന്നതാണ്.
കാത്തിരിപ്പിന്റെ കഠിനപർവ്വം:
ലയണൽ എംപാസി എന്ന കരിമ്പുലി കോംഗോയുടെ ഗോൾവല കാക്കുന്ന ലയണൽ എംപാസി എന്ന മുപ്പത്തിരണ്ടുകാരന്റെ ജീവിതം പരാജയങ്ങളിൽ നിന്ന് തളരാത്ത മനസ്സിന്റെ ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ്. ഫ്രാൻസിലേക്ക് കുടിയേറിയ ഒരു സാധാരണ കോംഗോ കുടുംബത്തിലാണ് എംപാസി ജനിക്കുന്നത്. പാരീസ് സെന്റ് ജർമ്മൻ, ടൗലൂസ് തുടങ്ങിയ ഫ്രഞ്ച് ക്ലബ്ബുകളുടെ യൂത്ത് അക്കാദമികളിൽ കളി പഠിച്ചെങ്കിലും, അവിടെയൊന്നും സീനിയർ ടീമിൽ ഒരു മിനിറ്റ് പോലും കളിക്കാൻ എംപാസിക്ക് അവസരം ലഭിച്ചില്ല. ആധുനിക ഫുട്ബോളിലെ ഗോൾകീപ്പർമാർക്ക് വേണ്ടത്ര ഉയരം (1.82 മീറ്റർ) ഇല്ലെന്ന കാരണത്താൽ കരിയറിന്റെ തുടക്കത്തിൽ എംപാസി ഒരുപാട് വംശീയമായ അവഗണനകളും വിവേചനങ്ങളും നേരിട്ടു. കരിയർ അവസാനിച്ചു എന്ന് പലരും വിധിയെഴുതിയപ്പോഴും എംപാസി തോറ്റുകൊടുത്തില്ല. ഫ്രഞ്ച് രണ്ടാം ഡിവിഷൻ ക്ലബ്ബായ റോഡെസിന് വേണ്ടി കളിക്കാൻ അദ്ദേഹം തന്റെ 25-ാം വയസ്സുവരെ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നു. ഒടുവിൽ, തന്റെ അസാധ്യമായ റിഫ്ലെക്സുകളിലൂടെയും കഠിനാധ്വാനത്തിലൂടെയും ഫ്രഞ്ച് ലീഗ് വണ്ണിലെ ലെ ഹാവ്റെ (Le Havre AC) ക്ലബ്ബിലേക്കും, തുടർന്ന് കോംഗോ ദേശീയ ടീമിന്റെ ഒന്നാം നമ്പർ ഗോൾകീപ്പറായും അദ്ദേഹം മാറി. ഈ ലോകകപ്പ് ഫുട്ബോളിലെ കരുത്തരായ ഇംഗ്ലണ്ടിന്റെ മുന്നേറ്റത്തെയെല്ലാം പോസ്റ്റിന് മുന്നിൽ പത്തു കൈകളുമായി എംപാസി തടുത്തിട്ടു. തോറ്റെങ്കിലും ഇന്നത്തെ കളിയിലെ സ്റ്റാർ എംപാസിയല്ലാതെ മറ്റാരുമല്ല.
ചോര വാർന്ന മണ്ണിൽ നിന്നും ലോകവേദിയിലേക്ക്:
കഴിഞ്ഞ 52 വർഷമായി ലോകകപ്പ് കളിക്കാൻ കഴിയാതിരുന്ന ഒരു രാജ്യം എങ്ങിനെയാണ് 2026-ൽ ലോകത്തെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ഈ നിലയിലേക്ക് ഉയർന്നത്? അതിന് പിന്നിൽ അവരുടെ സമാനതകളില്ലാത്ത പോരാട്ടവീര്യമുണ്ട്. രക്തത്തിൽ അലിഞ്ഞ ദൃഢനിശ്ചയമുണ്ട്. ദശാബ്ദങ്ങളായി തുടരുന്ന ആഭ്യന്തര യുദ്ധങ്ങളും എബോള പടർന്നുപിടിച്ച ക്വാറന്റൈൻ കാലഘട്ടങ്ങളും കടന്നാണ് കോംഗോ ടീം ഇവിടം വരെ എത്തിയത്. കിഴക്കൻ കോംഗോയിലെ കനത്ത യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്നും ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ യൂറോപ്പിലേക്ക് പലായനം ചെയ്യേണ്ടി വന്ന അഭയാർത്ഥികളുടെ മക്കളാണ് ഇന്നത്തെ കോംഗോ ടീമിലെ ഭൂരിഭാഗം കളിക്കാരും.
ഫ്രാൻസിലും ഇംഗ്ലണ്ടിലും ജനിച്ച് വളർന്ന, അവിടുത്തെ മികച്ച അക്കാദമികളിൽ കളി പഠിച്ച ആരോൺ വാൻ-ബിസാക്ക, യൊവാൻ വിസ്സ തുടങ്ങിയ പ്രവാസി കളിക്കാരെപ്പോലെ തങ്ങളുടെ വേരുകൾ മറക്കാത്ത യുവതലമുറയെ ടീമിലേക്ക് തിരികെ എത്തിക്കാൻ കോംഗോയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു. ഫിസിക്കൽ ടാക്ലിംഗുകളിലും കൗണ്ടർ അറ്റാക്കുകളിലും വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത ശൈലിയാണ് കോംഗോയുടേത്. പന്തടക്കത്തേക്കാൾ വേഗതയ്ക്കും കൂട്ടായ്മയ്ക്കും പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ‘4-3-3’ ഫോർമേഷനിലാണ് കോംഗോ കളിക്കുന്നത്.
“ഞങ്ങളുടെ രാജ്യത്ത് എല്ലാ ദിവസവും യുദ്ധമാണ്. ഈ ജേഴ്സി ധരിക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ അവർക്ക് വേണ്ടിയാണ് കളിക്കുന്നത്. ഞങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലായ്മയിൽ നിന്നും ചരിത്രം എഴുതാൻ വന്നവരാണ്…” – കോംഗോ താരം യൊവാൻ വിസ്സയുടെ ഈ വാക്കുകളിലുണ്ട് അവരുടെ ഫുട്ബോളിന്റെ ആത്മാവ്.
ഇംഗ്ലണ്ടിനെതിരെ ആദ്യ പകുതിയിൽ ഏഴാം മിനിറ്റിൽ തന്നെ ഗോൾ നേടി ലീഡെടുത്ത കോംഗോ, ഹാരി കെയ്ൻ എന്ന ലോകോത്തര സ്ട്രൈക്കറുടെ ഇരട്ട ഗോളുകളിലാണ് പരാജയപ്പെട്ടത്. എങ്കിലും, അറ്റ്ലാന്റയിലെ പുൽമൈതാനത്ത് അവർ കാഴ്ചവെച്ച പോരാട്ടം ലോകകപ്പ് ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അധ്യായങ്ങളിലൊന്നായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടും.